Blog
  • Main page
17
07
2014

O Roger δεν έπρεπε να είναι εκεί

By tgi 0

Ακριβώς δυο χρόνια μετά τη συμμετοχή του σε τελικό Grand Slam και την κατάκτηση του 17ου στο Wimbledon, ήταν πολύ δύσκολο να τον φανταστεί κανείς στο ίδιο σημείο. Κι αυτό γιατί όλοι οι τελικοί που ακολούθησαν είχαν χαρακτηριστικά τιτανομαχιών με τους παίκτες να μετατρέπονται σε υπεραθλητές σε αγώνες που έμοιαζαν πραγματικά ατελείωτοι και συχνά κάτω από αντίξοες κλιματολογικές συνθήκες.

Δεν υπάρχει κανείς, ακόμη και μεταξύ μας – των φανατικότερών του – που να μην αναρωτήθηκε έστω και για μια στιγμή αν θα μπορούσε πλέον να αντέξει τόσες ώρες «στα σχοινιά». Αν διαθέτει ακόμη όση ενέργεια χρειάζεται για να εξαπολύει αμέτρητα ανελέητα forehand και δεκάδες άσους προκειμένου να γράψει μια ακόμη χρυσή σελίδα στη ιστορία του ομορφότερου και μεγαλοπρεπέστερου μεταξύ όλων των αθλημάτων!

Θα μπορούσαμε, κυρίως εμείς οι ηλικιακά 30-35, να φέρουμε στο μυαλό μας την επική συνέχεια του RockyBalboa όταν σε εκείνον το –full προπαγανδιστικό- αλλά απίστευτα πορωτικό αγώνα, στη δύση πια της καριέρας του, ο Rocky έκανε το τέλειο comeback διαλύοντας τον πανίσχυρο Dragο. Αλλά αυτό ήταν ένα ακόμη αμερικανικό …παραμυθάκι που άγγιζε τα όρια της επιστημονικής φαντασίας!

Ωστόσο αναρωτιέμαι πόσο πραγματικά απέχει το παραπάνω σενάριο από αυτό που παρακολουθήσαμε πριν δύο Κυριακές. Πόσο πιθανό ήταν να γυρίσει στα 33 του χρόνια στο 4ο σετ από το 2-5 με break όταν ο εκνευριστικά αλάνθαστος Novak Djokovic σέρβιρε για το ματς έχοντας μέχρι εκείνη την ώρα κάνει το απόλυτο παιχνίδι… Πόση δύναμη ψυχής, αστείρευτη θέληση, ανεξάντλητες ικανότητες, ασύλληπτη αυτοπεποίθηση και αυθεντικό Θεόσταλτο ταλέντο πρέπει να διαθέτει για να γυρίσει αυτό το ματς.

Παρασύρθηκα… δε το γύρισε τελικά.

Αλλά στο τέλος της ημέρας δεν έχει και τόση σημασία. Ναι, δεν πήρε το 8ο Wimbledon που τόσο πολύ ήθελε, δεν έβαλε στο ράφι το 18ο, αλλά η παρουσία του ήταν τόσο εμφατική που μετά από πάρα πολύ καιρό για πρώτη φορά δε διανοήθηκε ούτε ένας, ξένος ή Έλληνας, αρθρογράφος ή απλά σχολιαστής να γράψει το παραμικρό αρνητικό για τον Roger.

Όχι πως έδινα ποτέ ιδιαίτερη σημασία στα σχόλια αλλά η καθολική σιωπή των επικριτών του αποτελεί μια ακόμη επιβεβαίωση του άθλου του. Κι εγώ μπορεί να έμεινα ώρα να κοιτάω αποσβολωμένος τις σκηνές που ακολούθησαν με τον Roger να προσπαθεί αμήχανα μεν, με επιτυχία δε, να κρύψει την απογοήτευση του και τονNole να μην αφήνει από τα χέρια του το πανέμορφο τρόπαιο αλλά μέσα μου ένιωθα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, υπερήφανος για τον τεράστιο αυτόν παίκτη και ευλογημένος που βιώνω αυτήν την απίστευτη τενιστική δεκαετία.

Και όλη αυτή η «παράσταση», της οποίας την αυλαία δε θέλω να σκέφτομαι, δίνεται από έναν άνθρωπο που έχει κατακτήσει τα ΠΑΝΤΑ! Κίνητρο του όμως είναι και θα είναι η ανυπέρβλητη αγάπη του για το άθλημα.

«O Roger Federer δεν έπρεπε να είναι εκεί»…

Γιατί οι απανταχού «εξυπνάκηδες» έχουν ήδη αποφασίσει για λογαριασμό του πως έπρεπε να έχει σταματήσει εδώ και καιρό! Ποιο το νόημα να παίζει ακόμη αν δε μπορεί να κατακτήσει τουλάχιστον 2-3 Grand Slams κάθε χρόνο και σχεδόν όλα τα υπόλοιπα τουρνουά της ATP? Mε τι θράσος συνεχίζει όταν χάνει από κάποιον «ανύπαρκτο» Stakhovsky?

Μόνο που όλοι αυτοί που μας τα ‘λεγαν, τα έλεγαν από το 2010, στη χειρότερη χρονιά του Fed αλλά και το 2011 μετά τησφαλιάρα από τον Tsonga στο Wimbledon και την πλέον καταστροφική και επίπονη –κατά τη γνώμη μου- ήττα από τον Novak στον ημιτελικό του US Open. Χρόνια όμως μετά ο καλύτερος όλων των εποχών είναι ακόμη εδώ!

O Roger Federer για ακόμη μία φορά απέδειξε πως παραμένει στο άθλημα στο υψηλότερο επίπεδο και πως μέχρι αυτός να το αποφασίσει κανείς από εμάς δεν έχει το δικαίωμα να του δείχνει την πόρτα της εξόδου.

Για όσο διάστημα λοιπόν ακόμη μας κάνει την τιμή να είναι ανάμεσα μας, απλά …sit back and enjoy!

Τάσος Δούκης – αναγνώστης του Tennis24

Translate »